Tom Van Dyck
'Eerlijk?', vraagt Tom van Dyck. 'Ik heb geen geestverruimende middelen nodig. Het lichtst in mijn hoofd word ik als mijn dochtertjes de slappe lach hebben. Die oerkreetjes, die tranen, dat is hemels geluk.' Mogen we even onder je hersenpan gluren? 'Wees welkom!' (lacht) 'Er is altijd sprake van enige activiteit, zelfs op vakantie heerst in mijn hoofd geen volledige rust. Maar voorlopig ben ik niet op zoek naar een soort aircogevoel onder mijn hersenpan. Ik zou knettergek worden!' 'Ik ben altijd bezig omdat ik gepassioneerd ben, maar sinds ik in 1994 afstudeerde heb ik nooit het gevoel gehad dat ik moest werken. Ik ben dus een zeer contente mens. Hoewel we elk met totaal verschillende zaken bezig zijn, delen mijn broers en ik die gedrevenheid. Het klinkt gewichtig, maar dat komt doordat ons werk ons levenswerk is. Voor mij is het even absurd om leven en werk te scheiden als lichaam en geest. Dat leidt al snel tot filosofisch gezwam. Natuurlijk vormen lichaam en geest een eenheid, net als een lach en een traan. Van vlees en bloed noemen mensen graag tragikomisch, maar dat is zo dualistisch gedacht, zo yin en yang. Die reeks is gewoon een verslag van het leven.' Balanceer je dan nooit op de grens tussen licht en zwaar? 'Het is soms licht, soms zwaar, maar ik heb niet het gevoel dat ik balanceer op de grens tussen beide. Net omdat ik geweldig mijn zin doe. "Jij hebt makkelijk praten, je zit in een luxepositie", hoor je dan. Ik weet dat ik redelijk bevoorrecht ben, maar luxe dwing je af.' 'Kijk, er zijn drie pijlers - oh la la, nu worden we filosofisch (lacht) . Maar ik meen het wel. Ten eerste is er wat ze talent noemen, ten tweede moet je die aanleg geweldig exploiteren en ten derde heb je de juiste mensen nodig die je daarbij helpen. Een groot deel daarvan heb je zelf in de hand.' 'Ik herinner me nog goed hoe ik als dertienjarige aan de keukentafel huiswerk zat te maken. Ik heb het nog altijd moeilijk met in opdracht te werken - dat is mijn slechte kant - en mijn moeder sprak toen de gevleugelde woorden: "Ge denkt toch niet dat ge heel uw leven uw goesting zult kunnen doen?" En ik dacht: "Laat dat nu net mijn ambitie zijn!" Dat besef heeft een krater in mijn ziel geslagen. Ik ben er trouw aan gebleven en die ambitie heeft me tot vandaag nog nooit bedrogen.' Doe je anderen die succesformule aan de hand? 'Nee, alleen tegenover mijn twee dochters heb ik een verantwoordelijkheid. Maar als er al overkoepelende waarden zijn die ik hen wil meegeven, dan is het inderdaad dat: bewandel je eigen pad. Er is geen succesformule, het is gewoon hard werken. Paradoxaal genoeg is je zin doen het tegenovergestelde van op je luie krent te zitten. Het is wat een middenstander doet: er altijd geweldig voor gaan. Zodat je op het einde van je leven kunt zeggen: "I did it my way!" ' (schatert) Welke inzichten krijg je van je dochters? 'Sinds ik kinderen heb, weet ik wat onvoorwaardelijke liefde is, en daar ben ik mijn dochters nu al onvoorwaardelijk dankbaar voor. Ze maken mij rijker, al is dat een bijna egocentrische gedachte. Voor Lola en Abeltje blijf ik zoeken naar kwaliteit. Het klinkt onnozel, maar ik vind het fijn dat ze de dingen precies kunnen benoemen, dat ze weten dat er een koolmees en niet zomaar een vogel in de tuin zit. Dat we met hen twee maanden door Nieuw-Zeeland kunnen trekken en hen zo een kijk op de wereld geven. Ik ben geweldig fier - als je mijn dochters van vijf en zeven vraagt of wij in God geloven, dan antwoorden ze: "Maar nee, wij komen van de apen!" (lacht) 'Ik hoop hen weldra het geweldige Kaas en de evolutietheorie van Bas Haring voor te lezen. Van mijn vrienden heb ik net het boek Voor een echt succesvol leven gekregen. Haring vraagt zich daarin af of we wel nood hebben aan zoveel ambitie. Moet onze pauwenstaart altijd openstaan? Dat is een duidelijke hint, maar ik vind het fantastisch dat ik dat van mijn vrienden heb gekregen.' Wie of wat bezorgt je de ultieme roes? 'Drugs zijn totaal niet aan mij besteed, om de eenvoudige reden dat ze mijn hersenactiviteit nog drukker maken. Ik neem wel graag de godendranken tot mij, maar op een of andere manier blijft het altijd helder onhelder in mijn kop. Ik moet al gigantisch veel gezopen hebben wil ik echt van de wereld zijn.' 'Het klinkt snel zeemzoet, maar het lichtst in mijn hoofd word ik als mijn dochtertjes de slappe lach hebben. Hoe er oerkreten uit hun lijfjes komen, hoe de lach machtiger is dan zijzelf en ze in tranen roepen: "Aaah, ik moet stoppen!" - dat is zo schoon om te zien! Mijn vrouw en ik kijken dan huilend-lachend toe, elke vorm van rationaliteit valt dan weg. Dit is een bekentenis: dan ben ik intens gelukkig.' Je hebt heel hard gewerkt aan 'Van vlees en bloed'. Doet zich ten huize Van Dyck dan ook na elke uitzending een soort hemelse verlichting voor? 'Ik heb het gevoel al die tijd onderweg geweest te zijn naar dit resultaat. Als dat dan lukt, is dat op z'n zachtst gezegd intens. Mijn hele ambachtelijke ziel ligt in die reeks, ik heb er tot de laatste snik aan gewerkt. Elke donderdagavond ben ik zenuwachtig, ook al weet ik perfect wat komen gaat.' 'Ik heb net de kijkcijfers van de derde aflevering gekregen: 1.585.000. Ja, daar word je wel licht van in het hoofd. Ik probeer me die anderhalf miljoen mensen in te beelden. Dat is best veel volk. Stel je voor dat je ze allemaal een glas water moet geven! De dag na de uitzending krijg ik elke keer een fysieke klop, alsof ik die kijkers effectief allemaal dat glas water heb moeten geven.' (lacht) 'Met uitzondering van de drie draaidagen voor Het geheim van Mega Mindy (de Mega Mindy-film waarin Van Dyck meespeelt) staat er na 12 februari (de dag van de laatste uitzending, red.) niets in mijn agenda. Dan verander ik in een eekhoorn, kruip ik in een hoge dennenboom en ga ik een slapeke doen!' Tom Van Dyck (36) schreef en regisseerde samen met Michiel De Vlieger en Michel Vanhove de fictiereeks 'Van vlees en bloed', waarin hij ook Luc Vangenechten speelt. Elke donderdag om 21u15 op Eén. http://www.vanvleesenbloed.be